ไม่มีชื่อเรื่อง
posted on 21 Jan 2012 15:18 by earltow in Diaryเย็นวันนั้น วันที่ผมได้ยินเสียงคุณผ่่านเบอร์แปลก ๆ ที่ปลายสาย
.
ผมแปลกใจว่าทำไมวันนี้ผมกดรับเบอร์โทรศัพท์แปลก ๆ ทั้ง ๆ ที่ปกติผมจะไม่รับเบอร์ที่ไม่คุ้นเลย
.
ในนาทีแรกที่ได้ยินเสียงคุณอีกครั้ง ... ผมสัมผัสได้ว่าเป็นคุณ เป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่มีวันลืม
.
สำหรับผมมันคือ "ความปีติ" นะ ผมขอเรียกแบบนั้น
.
แม้ในตอนนั้นผมไม่มีเวลาคุยกับคุณมากมาย
.
แต่คุณรู้มั้ย แค่เวลาไม่ถึงนาทีทำเอาผมมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกไปนาน
.
ผมต้องเบรคการเลคเชอร์ วางไมโครโฟน แล้วเดินออกจากห้องไปดื้อๆ จนนักศึกษาหลายคนงง
.
มีคนบอกว่า "เราสัมผัสกับความปีติที่เกิดขึ้นในหัวใจได้ด้วยน้ำตา"
.
ถ้าคำพูดนั้นเป็นจริง มันก็คงเกิดขึ้นกับผมแล้ว
.
แต่ผมก็ทราบดีและไม่เคยลืมเลือนว่าสำหรับคุณ ผมมีค่าแค่ไหน .... ไม่สิ สำหรับคุณ ผมมีตัวตนอยู่รึป่าว
.
และการที่ผมได้ยินเสียงคุณอีกครั้งในวันนี้ มันเกิดจากความรู้สึกที่แท้ของคุณรึไม่
.
แต่จะเพราะอะไรมันก็ไม่สำคัญ
.
ผมฝันถึงคุณอยู่บ่อย ๆ นะครับ แม้ว่าทุกครั้งที่ฝัน คุณจะหนีหายจากไปเสมอ
.
... แต่ผมก็ยังคงลุ้นอยู่เสมอถึงค่ำคืนที่จะพบคุณในความฝัน แม้ท้ายที่สุดแล้วความฝันนั้นจะกลับมาทำร้ายผมเองให้เจ็บปวดทั้งกายและใจ
.
คุณครับ ในวันที่ความคิดถึงพัดพาผมให้ล่องลอยไปสู่คุณ ผมบอกตามตรงว่าผมปอดแหกเกินจะพบหน้าคุณอีกครั้งจึงทำได้เพียงแปลงความคิดถึงเป็นการ์ดใบเล็ก และของขวัญธรรมดา ชิ้นนึง
.
ผมแวะไปบ้านคุณ ผมได้รับข่าวของคุณ ผมดูรูปคุณ และกวาดสายตามองไปจนทั่วเผื่อในมุมใดมุมนึงอาจจะมีคุณ ...... แต่ไม่มี และคงจะไปเช่นนี้เสมอไป
.
ของขวัญที่อยู่ต่อหน้าคุณตอนนี้ ... ผมเตรียมมันไว้นานแล้ว ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความต้องการจะสื่อสารกับคุณด้วยข้อความเพียงคำเดียว
.
"คิดถึงครับ" ...... ผมคิดถึงคุณ
เขียนเผื่อ ๆ ไว้ เผื่อมันจะไปถึงคุณ
.
.
.
.
.
*****************************************
ผมยังไม่ได้โทรกลับไปเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นที่ตรงไหนดี
.
และการโทรไปอาจจะไม่มีความหมายอะไรกับใครเลย
.
ผมกำลังเรียนรู้และคุ้นชินกับความรู้สึกแบบนี้ และคงจะดีขึ้น ในสักวัน