นักชีววิทยารางวัล No Brain คนแรกของโลก

ตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้มีชีวิตกลับมาอัพ Entry นี้ซะแระ   อ่านกันเยอะๆนะกั๊บ

ต่อจากตอนที่แล้ว

     หลังจากรอดพ้นจากการเป็นเทเลทับบี้เมื่อวาน ทำให้เมื่อคืนนี้จำเป็นต้องเลือกที่ตั้ง แคมป์ให้ดีๆ และเพิ่มกองไฟเป็นสองกอง ปกติ เราจะ ตุ้งแคมป์โดยการผูกเปลรอบๆ กองไป และวก็กางผ้าใบเป็นหลังคาเปล แบบเปลใครเปลมัน แต่วันนี้เราต้องก่อกองไฟเพิ่มตรงด้านที่อยู่ใกล้ๆ ลำห้วยอีกกองหนึ่ง เผื่อกลางคืนสัตว์ป่าลงมากินน้ำจะได้ไม่มาใกล้ๆเรา อีกอย่างพี่คนนำทางบอกว่า "โป่ง" ที่สัตว์ลงมากินดินโป่งนั้นอยู่ห่างเราไปไม่เกิน500เมตรเอง น่ากัวชิบ (แล้วไมเอ็งถึงให้ตั้งแคมป์ตรงนี้ว่ะ)

 เย็นนี้กับข้าวเป็นผักกูดผัดไฟแดงครับ ผักกูดนี่เป็นเฟิร์นชนิดหนึ่งที่ทานได้ และก็ขึ้นอยู่ตามแหล่งน้ำไหล สะอาดๆ เช่นลำห้วยขาแข้งนี่แหละครับ

 หลังจากเก็บทานข้าวเช้าและเก็บข้าวของเรียบร้อยก็ได้เวลาออกเดินกันต่อแล้ว

เราแวะไปที่โป่งครับ เผื่อจะพบนกยูงไทยบ้าง แต่ถึงแม้จะไม่เจอตัว เราก็เจอร่องรอยครับ

 ^ ได้ขนนกยูงมาจำนวนหนึ่ง ก็ต้องบันทึกพิกัดที่พบลง GPS จากนั้น ก็ตัดโคนของก้านขน ซึ่งอาจมีเนื้อเยื่อหลงเหลืออยู่บ้าง เพื่อนำไปเก็บ DNA ต่อไป

 ^ เก็บข้อมูลเสร็จแล้วก็ออกเดินท่องน้ำต่อไปเรื่อยๆ เดือนนี้น้ำค่อนข้างมากอยู่ระดับน้ำบางช่วงลึกถึงเข่าทีเดียว ตามหาดทรายข้างทาง มีร่องรอย ตัวนาก และ งูจงอางด้วย !!!!!! อยากบอกว่าในป่าแบบนี้งูน่ากลัวกว่าเสือครับ (เมิงจะพูดถึงเสือเพื่อ????)

 V

 V

 V

พูดไม่ทันขาดคำครับ

 ^ อุ้ยตีนแมวที่ไหนเนี่ย .....เทียบกะไม้บรรทัดแล้ว เกือบยาวเท่าไม้บรรทัดเชียว แหมๆๆๆๆ เหมียวๆ เหมียว อยู่ไหนลูก ออกมาหาพ่อเร้วววววววววววววว  <------เพี๊ยะ !!!!!! (เสียงฝ่ามือใหญ่ยักษ์ปะทะเข้าที่ท้ายทอย) เมิงจะบ้าเหรอ ตีนแมวบ้านน้องชายลุงแกสิ ตีนเสือชัดๆ .......อ้าว งานเข้าสิกู

 จากจุดนี้การเดินทางต้องเพิ่มความระมัดระวังขึ้นเป็นเงาตามตัวครับ เพราะแมวใหญ่ที่เราเห็นรอยคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเราเท่าไหร่ ..............และแล้วก็..................

*** ป๊ะกันแห๋ม***

(ช่วยอ่านออกเสียงสำเนียงคำเมืองด้วย)

 ^ อุ้ยต้าย ธัมโม สังโฆ (กรุณาอ่านออกเสียงแบบแม่อุ้ย(ยาย)แก่ๆตกใจ)

หลังจากเดินแหวกป่าอ้อมาได้ไม่นานก็พบกับเสือกำลังนอนกินกวางน้อยหอยสังข์อยู่บนโขดหินกลางน้ำ คนก็ตกใจ เสือก็ตกใจ กระโดดกันไปคนละข้าง  ร่งรูปไม่ได้ถ่ายเลยครับ ตกใจฉี่แทบราด นึกว่าจะถูกกินซะแล้ว (แต่เฮาบ่ใจ้ เก้ง ใจ้ กวาง เน่อ)  ..........สิ่งที่ยังรับรู้ได้อยู่จนถึงบัดนี้คือ  

สาบเสือเหม็นสุดยอดดดดดดดด    

 เหม็นสาบมากกกกกกกกกกก

 หลังจากตั้งสติได้ และเสือวิ่งนี้เราไปแล้ว เอ๋ .... หรือเราวิ่งหนีเสือหว่า ????  เราก็เหวี่ยงเป้นั่งพักด้วยความหมดแรง 

^ ที่เป้ผมมีหนมปังฟาร์มเฮาส์ กับส้มสายน้ำผึ้งมาด้วยครับ แต่ตะกี้หนีเสือซะ ถุงส้มขาดกระจาย ส้มกระเด็นหายหมด เป็นอันว่า อด แ_ก ครับ (เฮ้อ กิโลตั้งหลายบาท)

^ วันนี้ลากันด้วยวิวน้ำตกสวยๆ ใจกลางป่าครับ เชื่อว่าไม่ค่อยมีคนมาเล่นหรอก 5555 กลัวเสือ

ตอนนี้เดินมาได้ไกลแล้วครับ อีกวันหรือสองวันน่าจะถึงปลายทางที่เขาบันไดครับ  แต่ระยะทางอีกหลายสิบกิโล ยังมีอะไรรออยู่ข้างหน้าอีกบ้างก็สุดจะเดาครับ ไว้ภาระกิจลุล่วงถึงเขาบันไดจะรีบมาบอกต่อ

สวัสดี สวีดัด นมัสการ ครับ 

  โปรดติดตามตอนต่อไป