นักชีววิทยารางวัล No Brain คนแรกของโลก

 ต่อจากตอนก่อนโน้น

                หลังจากวิ่งหนีเสือกันจนหอบแฮก ส้มสายน้ำผึ้งหล่นกระจายหายไป เราก็มานั่งพักเหนื่อยครู่หนึ่งแล้วก็ออกเดินตามลำห้วยต่อไป  จากการประมาณการในแผ่นที่และ GPS ระยะห่างระหว่างที่ที่เราอยู่ในขณะนี้กับปลายทาง ที่หน่วยพิทักษ์ป่าเขาบันได ในเขตอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี ซึ่งห่างจากจุดปล่อยตัวให้เราเดินที่บริเวณ สบห้วยกระดิ่ง ที่อยู่ในเขตอำเภอลานสัก  จังหวัดอุทัยธานี เป็นระยะทางกว่า 70กิโลเมตร (ถ้าขับรถตามถนนจะราว 50 กิโลเมตร)  ดังนั้นเป็นอันว่าเหลือระยะทางอีกประมาณ 12 - 15 กิโลเมตรเท่านั้น พวกผมจึงตัดสินใจตั้งแคมป์พักแรมกันครับ และคิดว่าน่าจะเป็นคืนสุดท้ายของการค้างแรมในป่า

               ในป่านี่จะมืดเร็วมากครับเพราะฉนั้น เวลาประมาณสี่โมงเย็น เราก็ตั้งตัง้แคมป์ ผูกเปล ก่อไฟ หุงหาอาหาร และอาบน้ำทำธุระให้เรียบร้อย เพราะประมาณห้าโมงครึ่งถึงหกโมงเย็น ผืนป่าใหญ่จะเข้าสู่ความมืด

^อาหารเย็นสำหรับวันนี้ V

^ส่วนนี่ตอนแรกว่าจะทอดกิน  ว้อเว่น ...ให้มันโตดีกว่าครับ

เมื่อทำอาหารแล้วเราก็มาเตรียมที่พักกัน V

^นี่ไม่ใช่ผมนะครับ เป็นกะเหรี่ยงดอยที่เป็นคนนำทางครับ (เหอะๆ โทรมยังกะศพ)

          เมื่อที่พัก และอาหารพร้อมแล้ว ผมก็ลงไปอาบน้ำครับ .......

          อาบน้ำไปก็รู้สึกว่ามีสายตาจ้อมมองอยู่ .......เสียวหลังวาบ ใครแอบดูตูอาบน้ำเนี่ย เด๋วก็ทดความอุบาทว์ไม่ไหวตาบอดหลอก ........ ผมจึงมองสอดส่ายสายตาไปมาแล้วพบว่า

  ...... วัวแดงแอบดูผมอาบน้ำครับ.......................

(ตูไม่น่ามาเห็นเรยยยย มออออ  <----เสียงอุทานจากความเศร้าสลดใจของวัวแดง)

 ^เวลาที่อยู่ป่าผมจะพกกล้องตลอดเวลาครับจะได้ไม่พลาดถ้าพบสิ่งแปลกๆ

           ตื่นเต้นกันจนหิวได้เวลาโรแมนติก(ตรงไหน)ทานข้าวใต้แสงเทียนครับ(มองกับข้าวแทบไม่เห็น)

          และค่ำคืนนั้นพวกเราก็ผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน โดยมีพี่ๆ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าผลัดกันอยู่ยามตลอดคืน (ขอบคุณครับที่ทำให้เราอุ่นใจว่ามีคนดูแลเราและหลับได้โดยไม่เครียดเหมือนคืนแรกๆ)

           ตื่นมาแต่เช้า นกเงือกบินผ่านเราไปฝูงหนึ่ง หลายตัวพอควร เสียงบินของมันดังมากประหนึ่ง เฮลิคอปเตอร์บินผ่านเราไปทีเดียว    จากนั้น ทานอาหารเช้า ประชุมดูแผนที่แล้วออกเดินต่อ

V บ่ายแก่ๆของวันนั้นเรามาถึงหน่วยพิทักษ์ป่าเขาบันไดครับ ที่นี่เราจะพักผ่อนกันชั่วระยะหนึ่งก่อนไปต่อ

สรุปแล้วเราใช้เวลาในการเดินทางด้วยสองเท้าลัดเลาะตามลำห้วยขาแข้ง เป็นเวลา 5 วัน 4 คืน กับระยะทางประมาณ 86 กิโลเมตร (ไม่รวมที่หลง)

พบร่องรอยนกยูงพอสมควรแต่เห็นตัวแค่สองครั้ง

พรุ่งนี้เราจะออกจากเขาบันไดโดยรถยนต์ขับเคลื่อน 4 ล้อ และไปนั่งเรือสำรวจนกยูงที่อยู่

ตามเกาะแก่งต่างๆในเขื่อนศรีนครินทร์และอาจจะนั่งเรือย้อนห้วยขึ้นไปตามลำน้ำแม่กลอง

เข้าในเขตป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้วย

หลังจากนั้นเราจะได้กลับบ้านเสียที

อย่าลืมมาดูตอนจบคราหน้าน้า.......