นักชีววิทยารางวัล No Brain คนแรกของโลก

คำเตือน  เอนทรี่นี้  "น้ำเน่ามากกกกกกกกกกกกก" ใครดูละครเยอะแล้ว เปลี่ยนใจข้ามไปอ่านเอนทรี่หน้าเลยก็ได้นะ ไม่ว่ากัน  แต่ถ้าคิดว่าจะอ่าน ผมให้เวลาสามนาทีครับ ไปเข้าครัวหาแตงกวามาแก้เลี่ยน หรือไม่ก็หายาหอมมาทานแก้คลื่นไส้ อาเจียน

..................................................................................

ถึง คุณหมาปั๊ก 

...........ผ่านไปได้อีกสัปดาห์แบบเหนื่อยโฮก หัวหมุนติ้วๆ จนผมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นลูกข่าง ...... งานเยอะเอาการ เล่นซะสติจะหลุดอยู่เรื่อยๆ   เทอมนี้สอนแค่ 3 วิชา  ไม่ได้หนักหนาก็จริง แต่บางวิชาก็ใหม่สำหรับผม จึงต้องใช้เวลาเตรียมการสอนอยู่มาก  สัปดาห์หน้ายังต้องรายงานความก้าวหน้างานวิจัยในสัมมนาของนิสิตปริญญาโทอีก เล่นเอาอาทิตย์นี้ ต้องเตรียมงานกันตาลายเลย 

 .........แม้ว่าเทอมนี้ จะสอนน้อยลง และเทอมต่อๆ จากนี้จะขอพักการสอนแบบจริงจังเพื่อทำงานวิจัยชิ้นนี้ให้จบ และเริ่มต้นเรียนหนังสือในระดับที่สูงขึ้น  แต่ผมก็ยังไม่เคยรู้สึกว่างานจะลดลงเลย 

..........ช่วงนี้ ยอมรับตรงๆว่าไม่มีสมาธิทำงานเท่าไหร่ เพราะเรื่องโน้นเรื่องนี้มากไปหมด หลายๆ เรื่อง ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า "ทำไมชีวิตมันยากจัง"  

"เหนื่อย" ครับ "เหนื่อย" ทั้งเหนื่อย และท้อ แบบไม่มีสาเหตุ  

เย็นๆ วันเสาร์ รถยนต์คับคั่งเต็มถนนไม่ต่างจากวันธรรมดา ขณะที่ผมนำรถเคลื่อนตัวมุ่งหน้ากลับบ้านพร้อมกับความรู้สึกตีบตันที่จุกอยู่ในสมอง  เสียงเพลงบางเพลงล่องลอยมาจากวิทยุ มันเป็นเพลงที่ผม ฟังซ้ำไปซ้ำมาเสมอๆ เกือบสองปีแล้ว เพราะฟังทีไรผมก็คิดถึงคุณ ขึ้นมาทุกที

วันนี้ วันที่ผมเหนื่อย  ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง  เหนื่อยบ้างมั้ย งานหนักหรือเปล่า

เมื่อคืนก่อน ตอนเหนื่อยจัดๆ บังเอิญหันไปเห็น ตุ๊กตาห้อยโทรศัพท์ ที่คุณให้ผมไว้เมื่อนานแล้ว มันทำให้ผมมีกลับแรงที่จะทำงานขึ้นมามากมายอย่างน่าประหลาด จนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้ามีคุณอยู่ข้างๆ ผมตลอดไป คงจะดี

แต่ผมรู้ครับ รู้มาตลอดตั้งแต่วันแรกที่รู้ตัวว่ารักคุณ  วันนั้นเองผมก็คิดไว้แล้วว่า สักวันอาจต้องเสียคุณไป

หลายปีทีผ่านมานี้ ผมมีความสุขมากนะครับ ที่มีคุณอยู่ใกล้ๆ แม้จะไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความรักของคุณเลย ..... แต่เวลาที่ผมมีคุณอยู่ข้างๆ ก็ไม่มีวันไหนเลยเช่นกันที่ผมจะไม่สุขใจ....

จนถึงวันนี้ วันที่ผมไม่มีคุณอยู่ใกล้ๆ อีกต่อไป ..... คุณรู้มั้ยครับว่า คุณเป็นแรงบันดาลใจให้ผมมีวันพรุ่งนี้เสมอ

Ever since I saw U,

I know U were different from any one else.

But I was not brave,

not brave enough to stand by U.

 จากนี้ตลอดไป ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ  ......ถ้าคุณต้องการ

ในสายตาคนอื่นคุณอาจจะไม่ได้เป็นคนที่ดิบดีอะไรนักหนา  .... แต่สำหรับผม คุณคือสิ่งมหัศจรรย์ของผมนะครับ

ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้ผมได้พบคุณ  แม้มันจะเป็นเพียงความบังเอิญ  ผมก็ขอบคุณ

ขอบคุณโรงเรียนกวดวิชาตอน ป.5 ที่ทำให้ผมเริ่มรู้จักคุณ

ขอบคุณที่เรียนพิเศษและชีวิตมัธยมปลายที่ทำให้ผมพบคุณอีกครั้ง และรักคุณ

ขอบคุณคะแนนเอนทรานซ์ที่ทำให้ผมไม่ต้องระหกระเหินไปไกลคุณ

ขอบคุณ "คุณ" ที่ทำให้ผมรู้ว่าการได้รักใครสักคนมันดีขนาดไหน

 ไม่มีวันไหนเลยครับที่ผมไม่คิดถึงคุณ