นักชีววิทยารางวัล No Brain คนแรกของโลก

 อีกครั้งที่ออกเดินตระเวนไปในป่ากว้าง วันนี้เป็นวันธรรมดาๆ ที่ไปเก็บข้อมูลวิจัย แบบธรรมดาๆ แต่สิ่งที่พบเห็นมา ไม่ธรรมดาในความรู้สึกเลย

ได้ดูข่าวกันบ้างหรือเปล่าครับ กับการทารุณสัตว์ เข้าป่าล่าค่าง ผลาญชีวิต พวกมันแบบยกฝูง

...ธรรมชาติของสัตว์ชนิดนี้อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ มีจ่าฝูงเสมือนเป็นพ่อ เป็นที่พึ่งของทุกๆ ตัว 

...ฝูงค่าง มีสังคม มีระบบแบบแผน มีการเคารพกันและกันตามระบบอาวุโส มีการช่วยเหลือเจือจานไม่ทอดทิ้งกัน

ดูแล้วชวนให้นึกว่าค่างเหล่านี้ แม้ได้ชื่อว่าสัตว์หน้าขน แต่ยังมีอารยธรรมสูงกว่าคนบางคนเสียด้วยซ้ำ  

.......แต่ด้วยระบบผู้นำนี้ เมื่อจ่าฝูงถูกทำร้าย ตัวอื่นๆ ก็ไม่สามารถจะไปไหนได้อีก .....

......สิ่งนี้พรานป่ารู้สึกดี เมื่อพบฝูงค่าง เพียงเขาบรรจงเล่งปืนที่หัวใจจ่าฝูง  ค่าางทั้งฝูงจะไปไหนเสีย

เพราะมันทำได้เพียงเกาะกิ่งไม้รอความตาย และ รอให้ คนใจบาป ปริดชีวิตมันให้หลุดลวงลงไป ตัวแล้วตัวเล่าราวผลไม้ที่สุกงอม

...... แต่ค่างตัวแม่ จะไม่ยอมให้ลูกของมันตาย มันจะกอดลูกน้อยไว้จนวินาทีสุดท้ายแห่งชีวิต 

สิ่งที่ผมพบในวันนี้ คือ สิ่งสุดท้ายที่ค่างเพศเมีย ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ ปกป้องไว้ในอ้อมกอด แม้ลมหายใจสุดท้ายจะสิ้นไปนานแล้ว  ........  ลูกค่างครับ  ลูกค่างที่แม่กอดไว้กับอก ตั้งแต่วันแรกของชีวิตลูก จนวันสุดท้ายของชีวิตแม่

แววตาลูกน้อยดูไม่ชินเท่าไหร่ที่ต้องไกลจากฝูง ทั้งยังชวนให้เราผู้ยืนเฝ้าดูค่างน้อย ด้วยความเป็นหวง

ในดวงตาน้อยๆคู่นั้น คงอยากถามเราเหมือนกันว่า เห็นแม่ผมมั้ย  แม่ผมไปไหน

สิ่งที่เราทำได้ มีเพียงมอบความรัก ความอบอุ่น และมอบตุ๊กตาหมีตัวน้อย เพื่อให้ลูกค่างใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวแทนแม่

ซ่อนตัวจากโลกที่โหดร้ายแทนแม่

และกอดไว้ให้ใกล้ชิด เหมือนอยู่กับแม่

แม่ผมอยู่ไหน .......

แม่ผมอยู่ไหน ........

หวังใจว่าค่างน้อยจะแข็งแกร่ง และเติบโต

สิ้นแสงสุดท้ายแห่งวัน ผมกลับออกจากป่า ด้วยความห่อเหี่ยว และ หวังใจ แต่ว่า ค่างกำพร้าตัวนี้ จะเป็นค่างน้อยตัวสุดท้าย ที่ต้องพรากจากอกแม่