สวัสดียามค่ำของวันที่งานเยอะสุด ๆ ครับ
วันนี้อยากอัพบล็อก เรื่องที่ไปเที่ยวมา รวมทั้งเรื่องวันรับปริญญาครั้งแรกของตัวเอง แต่เนื่องจากการงานรุมเร้าครับ เพราะตอนนี้สอนสามที่ แล้วไหนจะงานวิจัยตัวเองอีก เฮ้อ เหนื่อยยยยยยยยยยย
วันนี้เลยขโมย (ขอแล้ว) งานเขียนของเพื่อน ๆ ผม ตาม hi5, Facebook, Blog มาอัพรวมไว้ให้อ่านกัน ขำๆ (หรือไม่ขำก็ม่ายรู้ครับ) 555
สี่แพร่ง!!!!!!!
ที่ตั้งชื่อว่าสี่แพร่งนี่ก็ ใช่ว่าเรื่องที่เลือกมาลงเป็นเรื่องสยองขวัญน่ากลัวแต่อย่างใด ข้อเท็จจริงที่เลือกชื่อนี้มีเพียงว่า .....
คนที่เขียน แต่ละเรื่องนั้น ล้วนหน้าแย่สยองขวัญสั่นประสาท ควรค่าแก่ชื่อว่าสี่แพร่ง ครับ
(รอดไปไม่มีผม)
แพร่งที่ ๑ โดย เจ๊ปิ่น แห่ง อิลตันไทย
หน้านอกบอกความงาม
หน้าในบอกความดี
หน้าที่บอกความสามารถ
หน้านอก ......แต่งให้พอดี
หน้าในและหน้าที่...แต่งให้มากๆ
****************************************************************
แพร่งที่ ๒ โดย คุณต้น กระทรวงทรัพยากรฯ
วันนี้คุยกะพี่ที่office ก็คุยเรื่อยเปื่อยอ่ะ
จนกระทั่ง คุยถึงเรื่องเพื่อน พี่เค้าบอกว่า เพื่อน กับคนรู้จัก มันต่างกันตรงที่ว่า เพื่อนจะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับเราได้เสมอ แต่คนรู้จัก มันก็เป็นได้แค่คนรู้จัก
ก็เลยเกิดคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตเรามีเพื่อนหรือคนรู้จักมากกว่ากัน ยังคิดอยู่?
ส่วนอีกสองคำที่เหลือ คือ คนรัก กับคำว่า ชู้ ตอนนี้คำว่าคนรัก ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่คำว่าชู้ มั่นใจว่า รู้จักมันไม่น้อยไปกว่าคำว่าเพื่อนว่ะ 555
คนรู้จัก ถ้ากลายมาเป็น เพื่อน ก็ดีเนอะมีเพื่อนเพิ่ม
เพื่อน ถ้ากลายมาเป็น คนรู้จัก อันนี้ไม่ค่อยดี ฟังดูแย่อ่ะ
คนรัก ถ้ากลายมาเป็น ชู้ อันนี้คุ้นสุด เหมือนกำลังเจออยู่
ชู้ ถ้ากลายมาเป็น คนรัก จะดีเหรอ เป็นชู้ดีแล้วมั้ง
เพื่อน ถ้ากลายมาเป็น ชู้ อันนี้รับไม่ได้ เพราะเพื่อนหน้าแย่กันหมดว่ะ 55555
*********************************************************
แพร่งที่ ๓ โดย ป้าพีช ณ จุฬาฯ
ชีวิตนี้บางทีก็น้อย คิดไปทำไม
ชีวิตนี้บางวันก็เยอะ ถือเป็นกำไร
ชีวิตเราก็เท่านี้ ความสุขที่หัวใจต้องการ
สุดท้ายมันอยู่ไม่ไกล
ค้นลงไปข้างในจิตใจ ใครๆก็พบมัน
*********************************************************
แพร่งสุดท้าย โดย อ.โนโน่ ณ โรงเรียนในวัง
ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังจะเขียนต่อไปนี้มีใครเคยเป็นบ้างหรือเปล่า ที่บางครั้งเรามานั่งนึกๆดูว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร ชีวิตต้องการอะไร และจะตายเมื่อไรสักวันหนึ่งเราทุกคนต้องตาย มันเป็นวัฎจักรของทุกชีวิต แต่เมื่อไหร่ละที่เราจะตาย และถ้าวันหนึ่งเราเกิดตายอย่างกะทันหันโดยที่ไม่ได้ทำอะไรตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างพ่อกับแม่หรือไม่ทันบอกอะไรที่อยากจะบอกกับคนที่เรารัก หรือแม้แต่ไม่ได้ทำอะไรดีดีให้กับโลกนี้ล่ะเราจะเสียใจไหม?
ตอนนี้ถ้าขออะไรได้ในชีวิตอยากจะขอให้ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำและได้มอบความรู้สึกดีดี ให้กับทุกคนรอบข้างที่เรารักและรักเรา
ขอบคุณทุกสิ่งบนโลกนี้ที่ทำให้เราเกิดมา
เหมือน
สี่แพร่ง
เลย
#1 By inthebee on 2009-07-14 01:21