เรื่องเงินๆ ทองๆ
posted on 15 Jul 2009 03:50 by earltow in Etc
กริ๊งๆๆ ๆๆ ๆๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันใน
เวลาเช้าอันแสนสบายของข้าพเจ้า ขณะนั้นข้าพเจ้ากำลังจิบกาแฟยามเช้าและสนทนากับท่านวลาดิเมีย ปูติล เกี่ยวกับการเตรียมการที่จะขออนุญาตรัฐบาลทหารพม่า เพื่อพานางอองซาน ซูจี ไปดูปราบจราจลที่ซินเจียง และขี่หมีแพนด้าชมกำแพงเมืองจีน แต่แรกนั้นท่านปูติลว่าน่าจะพามาเที่ยวพระราชวังปีเตอร์ฮอพที่เซนต์ปีเตอร์เบิกร์ แต่นางซูจีบอกว่า ไม่มีเสื้อกันหนาวเพราะไม่ได้ออกไปช๊อปปิ้งนอกบ้านนานแล้ว คงไม่ค่อยสะดวก อีกอย่าง ถ้าไปเที่ยวไกลรัฐบาลพม่าจะไม่ค่อยปลื้ม ...... (ก่อนหน้านั้นนางซูจีกระซิบข้าพเจ้าว่าอยากไปดู ทงบังชิงกิเต้นโนบอดี้ มากกว่า)
กริ๊งๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆ เสียงกริ่งโทรศัพดังต่อเนื่องไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด ข้าพเจ้าตกใจตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์อย่างงัวเงีย และเริ่มสนทนากับบุคคลที่อยู่ปลายสาย ซึ่งวูบแรกเมื่อได้ยินเสียงข้าพเจ้าเดาว่าต้องเป็นหญิงวัยกลางคน หรือไม่ก็หญิงชรามีคัน แน่นอน (มีคันนะ ไม่ใช่มีครรภ์เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงเกา)
ข้าพเจ้า: ฮัลโหลลลลลลลลลลลลลล(น้ำเสียงัวเงีย)
ปลายสาย: เธอ ๆ ๆ (น้ำเสียงสดใสแฝงไว้ด้วยความตื่นตระหนก) อยู่ Lab อ่ะป่าว
ข้าพเจ้า: เพิ่งตื่นอ่ะเดี่ยวไป มีอะไรด่วนป่าว (เริ่มตกใจกะน้ำเสียงคนปลายสาย)
ปลายสาย: ป่าวหรอก มีธุระ เรื่องเงินๆ ทองๆ นิดหน่อยอ่ะ เดี๋ยวไปหานะ (อ่ะนะตามประสาคนไทย มีธุระแต่บอกป่าวนำหน้าไปก่อน)
ข้าพเจ้า: อืม....zzZZZZZ (หลับต่อ กะว่าจะไปคุยกะท่านปูติลต่อ)
แต่!!!!! ท่านปูตินหายไปแล้ว !!!!!!! โดนลักพาตัวรึป่าวเนี่ย .....!!!!!
ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาอีกครั้งในสามนาทีถัดมาด้วยความโมโหโกรธาประหนึ่งบ้านถูกคนลอบวางเพลิง
จากนั้นข้าพเจ้าลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวและออกไปมหา'ลัยอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปข้าพเจ้าลงรถเมล์และเดินไปหาอะไรกินใน จามจุรีสแควร์ โอ้!!!บละเจ้า!!!! ช่างมีความสุขจริงๆ ในนี้มีทั้งกาแฟ สตาร์บัค ดอยตุง คอฟฟี่เวิร์ล แบลคแคนยอน และ กาแฟโบราณอารมณ์โกปี้อากง(ที่ถุงชงคล้ายถุงเท้าที่ลืมซักอ่ะ) ข้าพเจ้าใช้เวลาคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเลือกซื้อกาแฟโบราณ ทั้งนี้ไม่ได้งกหรือ loso loclass แต่อย่างใด ที่จริง เมื่อเช้าดื่มกาแฟสดสูตรเฉพาะของราชวงศ์โรมานอฟพร้อมท่าปูติลมาแล้วต่างหาก! (นั่นมันในฝันนะเมริง) เลยอยากกินโกปี้สูตรเง็กเซียนฮ่องเต้ดูบ้าง
ที่ห้องปฏิบัติการปักษีวิทยา ภาควิชาชีววิทยา ห้องทำงานของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าโทรศัพท์: มาแล้วนะ....(ไม่ประสงค์ออกนามผู้ที่อยู่ปลายสาย)
ปลายสาย: เออๆ เดี๋ยวไปหา ---------------------------> ห้านาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก
สุภาพสตรีที่อยู่ในสายเมื่อตะกี้เดินเข้ามาพร้อมถุงร้านวัสสันในมือ
ข้าพเจ้า: อะไรอ่ะ??????
สุภาพสตรีคนนั้น: ก็ธุระเรื่องเงินๆ ทองๆ ไง ฝากแช่ตู้ -30 องศาหน่อยนะ เด๋วมันเน่า (อธิบายก่อนว่าตู้ -30 องศานี้เป็นตู้ควบคุมอุณหภูมิสำหรับแช่ซากสัตว์ทดลองโดยเฉพาะไก่กับนก ภายในนั้นหนาวประดุจขั้วโลกใต้ ถ้าใครอยากไปเที่ยวขั้วโลกแต่ทุนต่ำ ลงมานอนในตู้นี้ดูก็น่าจะเหมือนกัน)
ข้าเจ้า: (คิดในใจก่อนว่า เงินๆ ทองๆ อารายของมันต้องแช่ตู้ด้วยไม่งั้นเน่า???) ตกลงอารายเนี่ย
สุภาพสตรีคนนั้น: ก็ไอ้บิ้กแม็คสุนัขฉันเลี้ยง(หมาที่บ้านนั่นแหละ)มันกัดลูกตัวเงินตัวทองตาย เลยเอามาฝากแช่หน่อยเผื่อใคร สนใจจะทำสตาฟหรือจะดองอ่ะ
ข้าพเจ้าช๊อคไปชั่วครู่ สรุปแล้วเรื่องเงินๆ ทองๆ ที่เธอว่าคือเรื่อง ตัวเงินตัวทองนะเอง (คิดได้เนอะเพื่อนกรู)
คอยดูนะถ้าเงินๆ ทองๆ มันกินไก่ที่มีอยู่นับสิบตัวของกรูที่อยู่ในตู้-30องศาหล่ะน่าดู !!!!!!
แอบลุ้นว่าจะมีวิธีปฏิเสธคนยืมเงินยังไง (จะได้ยืมไปใช้บ้าง)ดั๊นเอาคุณเงินคุณทองมาอำกันซะงั้นจำไว้เล้ย
ฮ่าๆๆๆ
ตอนแรกดูเครียดเชียว
#1 By h|b|b on 2009-07-15 04:50