นักชีววิทยารางวัล No Brain คนแรกของโลก

     ตอนนี้ได้เวลาปิดเทอมแล้วครับ ผมไม่ต้องเรียนหนังสือ(อันนี้ดีใจ) และไม่ต้องสอนหนังสือด้วย(อันนี้ก็ดีใจ ... แต่เอาตังค์ที่ไหนกินละที่นี้) แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเวลาแห่งการพักผ่อนเสียเมื่อไหร่ ยังมีงานกองโตต้องทำ รายงานความก้าวหน้างานวิจัยที่ยังไม่ได้ส่ง และอีกสองวันต้องไปประชุม(ซึ่งยังเตรียมเรื่องที่จะไปบรรยายไม่เสร็จ) เฮ้อ ... เหนื่อย

     เวลาผมเหนื่อย ผมมักจะคิดถึงทะเลครับ ผิดกับเวลาที่อยากพักผ่อน ผมจะคิดถึง ที่สงบๆ บนภูเขามากกว่า  เมื่อไม่นานมานี้ผมไปทะเลมาคับ ไปกับร่วมแกงค์ที่สนิทกันตอนเรียนมัธยม แม้ตอนนี้ บางคนไปเรียนต่อเอก เมืองนอกแล้ว บางคนเรียนเฉพาะทางขลุกอยู่แต่ในโรงพยาบาลจนไม่มีเวลาเจอเพื่อนอีกเลย บางคนทำงาน เก็บเงิน เตรียมแต่งงาน รวมทั้งบางคนที่ทำคะแนนแล้วเครียดจนผมต้องช่วยตัดเกรดให้เมื่อคืน 555 (ถ้านักศึกษาของอาจารย์เอ็มได้อ่านเรื่องนี้ บอกได้เรยว่าเทอมนี้ปล่อย A ไปหลายตัวเชียว)

     เราออกเดินทางตอนบ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ครับ เพราะผมติดสอนช่วงเช้า จำได้ว่านั่งรถไปแบบมึน ๆ เพราะเหนื่อยๆ ง่วงๆ กว่าจะถึงที่พักก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงเย็น ดีนะว่าพักในค่ายทหารซึ่งคุณพ่อผมจองที่พักไว้แล้วจึงไม่ต้องเดือดร้อนหาที่นอนกันอีก (ได้ที่พักแบบห้องหย่ายยยย สองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น ถึงไม่หรูแต่สบายมาก)

เย็นนั้นทุลักทุเลหน่อย ตอนแรกว่าจะไปทานอาหารชายทะเล แต่เพราะเพื่อนๆ หลายคนที่อยู่ office ต้องมาตอนเลิกงาน ผลสุดท้าย ดินเนอร์ในวันแรกจึงเป็นแบบนี้

จบลงที่ก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกข้างทาง 5555 อร่อยดี ประหยัดด้วย

     เช้าแล้ว เราตื่นกันแต่เช้า (อย่าใช้คำว่าตื่นเรยครับ รำพัดไปครึ่งคืน อิอิ เจ้ามือเจ้งเลย แล้วนั่งคุยต่ออีกเกือบสว่าง แต่บางคนวกรถกลับไปพัทยามั้ง กลับมาเกือบหกโมง นี่ขนาดเขตทหารเข้ายาก มันยังสามารถเที่ยวดึก ๆ กันได้ 555)

     เช้านี้ผมเปลี่ยนรถครับ ไปลองนั่ง รถป้ายแดงมั่ง อิอิ (ออกวิ่งต่างจังหวัดครั้งแรกนะเนี่ย) แล้วออกเที่ยวกัน

แต่ ..... สงสัยจะโดนเจิมซะแล้ว อิอิ (เมาไปชนอารายมาแน่ๆ เกเรจิงๆ) ถ่ายรูปหลักฐานไว้หน่อย

อย่าได้แคร์ครับ ประกันมีเด๋วซ่อมเอา 5555 พูดด้ายม่ายช่ายรถเรา 555

 เฮ้ยๆๆ มีตังค์เติมน้ำมันป่าวเนี่ย

v

ขับรถไปไม่นานครับ ไปทานข้าวที่ร้านร่มสน ระยองครับ อยู่ที่หาดน้ำริน ใกล้ๆ มาบตาพุดครับ

มาดูปอบลงกับข้าวกันเหอะ

ร้านร่มสนครับ อาหารใช้ได้ ราคาไม่แพง บรรยากาศเป็นกันเอง

ทอดมันกุ้งของผม

แกงส้มอมไข่ของอาจารย์เอ็มหมี

และอีกสารพัดกับข้าว

ดูดิคับ กินกันเข้าไปด้าย   หม้อไฟสามหม้อ

แต่ไม่เหลือร่องรอยอารยธรรมให้อนุชนรุ่นหลังได้สันนิษฐานเลยว่าคืออะไร 5555

สุดท้าย สภาพพวกผมจึงเป็นแบบนี้

เฮ้อ ..... จะเล่าเรื่องไปปีนเขาต่อ ก็หมดแรงแล้วครับ จุกจริงๆ เด๋วว่างๆ จะมาต่อแล้วกันนะครับ อิอิ

อ่ะ เอารูปเขาที่เราไปตะกายกันมามาปิดท้ายครับ

หยุดยาวๆ เมื่อไหร่ ไปทะเลกันเน้อ

สวัสดี