ผมรู้แล้ว

posted on 23 May 2012 21:02 by earltow in Diary
ผมไม่รู้จะขึ้นต้นเอนทรี่นี้ยังไงนะ เพราะผมเขียนไปลบไปมาเกือบจะชั่วโมงแล้วแหละ จะปิดคอมนอนอยู่แล้วด้วย
แต่ก็ยังนอนไม่ได้เพราะยังคงอยากจะบันทึกอะไรสักอย่างไว้เพื่อแทนคำขอบคุณถึงคุณ
.
.
.
   ...ก่อนอื่นอยากเล่าให้คุณฟังว่าตอนนี้ผมดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากทีเดียว เข้มแข็งขึ้นมากๆ อย่างที่ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน
.
...ก่อนหน้านี้ผมคิดเสมอว่าคุณคือคนที่ผมจะได้ดูแลไปจนตลอดชีวิต  ซึ่งแต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น
.
....บ่อยๆ ที่ใช้ เฟสบุค ใช้ มัลติพลาย ก็อดนึกถึงคุณไม่ได้ ใจจริงแล้วผมขี้ขลาดนะ ไม่เคยกล้าเปิดดูเลยว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็นั่นแหละบ่อยครั้งที่ข่าวคราวของคุณโผล่ขึ้นมาให้เห็นแบบที่ไม่ทันตั้งตัว
.
...ผมเห็นคุณไปเที่ยว ผมเห็นคุณมีความสุข ผมเห็นคุณกับคนที่คุณรัก    ....บางเรื่องราวทำให้ผมเป็นทุข์นะ ก็ผมเป็นคนธรรมดานี่นา ย่อมมีอารมณ์ที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปได้ตามสิ่งที่มากระทบ  ผมจึงทุกข์เป็น เสียใจเป็น แต่ที่น่าแปลกใจคือ ผมไม่เคยนึกกล่าวโทษหรือโกรธคุณเลย
.
...แต่วันนี้ ผมเรียนรู้แล้ว ผมรู้จักความทุกข์มากขึ้น ซึ่งมันทำให้ผมเป็นทุกข์เพราะคุณน้อยลง ...ไม่สิ อันที่จริงผมไม่ได้ทุกข์เพราะคุณ ผมทุกข์เพราะตัวผมเองต่างหาก
.
...เมื่อก่อนเวลาคิดถึงคุณมากๆ มันจะมีอาการต่างๆ ตามมา บางครั้งโชคดีร้องไห้ แต่บางครั้งเจ็บมากมายจนร้องไห้ไม่ออก
.
...เดี๋ยวนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะหยุดคิดถึงคุณหรือหยุดเสียใจหรอกนะ อย่างที่บอกนั่นแหละว่าผมก็คนธรรมดา ยังวนเวียนอยู่ใน รัก โลภ โกรธ หลง แต่เวลาคิดถึงคุณมาก ๆ มันกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนก่อนแล้ว มันกลายเป็นว่าผมรู้ตัวว่าผมกำลังเสียใจ ...ก็คงเหมือนกับการออกมายืนมองตัวเองที่กำลังนั่งคร่ำครวญอยู่มั้ง ซึ่งผมพบว่ามันทำให้เกิดสติและพ้นจากความเสียใจได้เร็วกว่าทุกครั้งที่ผ่าน ๆ มา 
.
...วันนี้ความทุกข์ที่ไม่ได้เชื้อเชิญแวะมาเยี่ยมอีก ผมเห็นคุณที่หัวหิน คุณมีความสุขกับคนที่คุณรัก ซึ่งผมเสียใจนะ แต่คิดไปคิดมา .... ผมดีใจมากกว่าที่เห็นความสุขของคุณ เพราะนั้นคือพรที่ผมอธิษฐานเพื่อคุณมาตลอด
.
...เวลาคงเป็นของมีค่าจริงๆ อย่างที่หลายคนบอก  แม้ว่ามันจะทำให้ผมหายเศร้าไม่ได้ แต่อย่างน้อยที่สุดเวลาก็ทำให้ผมชิน และยอมรับที่จะอยู่กับความเศร้าและความคิดถึงคุณอย่างรู้เท่าทัน ผมจึงทุกข์ร้อนน้อยลง เสียใจน้อยลง หรือนี่จะเป็นการเติบโตที่เขาเรียกว่าผ่านร้อนผ่านหนาวกันนะ ถ้าเป็นเช่นนั้น คุณก็คือผู้หนึ่งที่ทำให้ผมเติบโต ....
.
....นับจากวันแรกที่พบคุณ ผมเรียนรู้จากคุณมากมาย  แม้ตอนนี้เวลาอาจจะทำให้ภาพของผมเลือนลางจากความทรงจำคุณไปแล้ว ทว่าผมยังเหมือนเดิมเลย เหมือนวันแรกที่เรารู้จักกัน
.
...ผมเรียนรู้คุณค่าของการมีชีวิต ผมเรียนรู้ความสุขที่เกิดจากการให้ ผมเรียนรู้ว่าที่แท้นั้นความหมายของรักที่ผมให้คุณมันคืออะไร และผมเรียนรู้ว่าการไขว่คว้ามันก็เป็นทุกข์เพราะเราไม่อาจจะบังคับใจใครได้ แม้แต่ใจเราเองก็บังคับไม่ได้เช่นกัน
.
...ต่อจากนี้ น้ำตาที่จะเสียให้คุณ จะไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่จะเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันและสุขใจที่ได้นึกถึงคุณ  เพราะตลอดเวลาที่มีคุณคือเวลาแห่งความสุขที่ผมไม่เคยได้รับมาก่อน
.
...เราพบกันเพื่อลาจาก บุญกรรมที่เคยได้ดูแลกันมาคงหมดกันแต่เพียงนี้ จากกันวันนี้ก็คงมีโอกาสได้พบกันใหม่
.
...ขอเอ่ยคำขอบคุณจากหัวใจอีกสักครั้ง...  "ขอบคุณนะ"
.
.
.
     ......จนกว่าจะได้พบกันใหม่.....

Comment

Comment:

Tweet

อยากเป็นความทรงจำที่ดีที่ทำให้ใครบางคนยิ้ม
เมื่อนึกถึงบ้างจัง...
อ่านเเล้วรู้สึกว่าน้ำตาจะไหล
คุณตาวสบายดีนะคะ

#5 By ฝนเดือนเมษา on 2012-08-24 14:18

อย่าให้เวลามันกัดกร่อนอะไรมากเกินไปครับ จะทำให้มองไม่เห็นสิ่งดีๆที่ผ่านเข้ามาopen-mounthed smile

#4 By แทณนี่แหละ on 2012-05-29 20:00

คิดถึงด้วยงับ อิอิ

#3 By E.T.*** on 2012-05-27 17:32

ไอ้หนู ยังวนเวียนเรื่องนี้อีกรึ?
สงสัยงานจะยุ่งขิงไม่พอ :)
คิดถึงน้องตาวเน้อ

#2 By ขอบฟ้า on 2012-05-26 03:47

ผมรู้แล้ว..

Hot!

#1 By อิสระรำพัน on 2012-05-25 02:42